Corso terugblik: een schôn hobby

Afdrukken
PDF

Het corsoweekend… even denken. Het lijkt al weer zo lang geleden. Toch als ik op de kalender kijk ligt het corso slechts 3 weken achter ons. Het normale leven heeft snel na het corso zijn (her)intrede gedaan. Het werken, snel eten, bouwen (regelmatig gecombineerd met het klussen aan ons nieuwe huis), klotsen en slapen heeft dus weer plaats gemaakt voor werken, rustig eten en ja…uh…. af en toe relaxen, nog wat kleine dingen in huis, een avondje sporten, voetbal kijken van mijn clubke PSV. Zo terugkijkend is alles weer snel in de normale modus gekomen. Eigenlijk ook wel een goede zaak.

De bouwperiode (en dan met name als de tent staat) is een intensieve periode. Dat zal menig corsobouwer (van Valkenswaard tot Sint Jansklooster, van Zundert tot Vollenhoven) kunnen bevestigen. Intensief, maar bovenal leuk en toch ook wel ontspannend. Na een drukke werkdag is het ook lekker ‘thuis komen’ in de groene tent aan de Hazestraat. Een avondje lassen, kartonnen of plakken, allemaal activiteiten waar je niet altijd bij na hoeft te denken. Lekker bezig zijn, de dingen om je heen even vergeten. Dat vind ik absoluut ontspannend en bovenal dus leuk. Leuk om samen een wagen te bouwen, samen bezig te zijn, samen iets moois proberen te maken. Iedereen op zijn eigen manier. Wanneer hij of zij zin heeft en ook kan. Vooral dat laatste kon ik vruuger (ja ook ik word wat ouder) niet hebben. Kwam er iemand één keer in de week of eens in de 2 weken een avondje bouwen, begreep ik geen bal van. Kon ik me aan irriteren, maar gelukkig weet ik nu dat het toch echt een hobby is. Geen verplichting. Natuurlijk heb je een ‘harde kern’ nodig die bijna dagelijks in de tent is. Die de kar trekken, maar er zijn zo veel extra handjes nodig. Of je nou de buurtfolder rond brengt, een ochtend schoffelt op het veld, een sponsorronde loopt, materiaal regelt, of gewoon komt om te bouwen. Elk handje is hard nodig. En het belangrijkste is dat iedereen een bijdrage kan leveren en dat ook op de manier kan invullen zoals je dat zelf wilt. En dat maakt corso ook zo mooi.

Het is toch schitterend dat mensen met twee linker handen gewoon een wagen mee kunnen bouwen. Samen maakte iets. En dat samen zijn dat is iets wat je toch ook wel snel mist. Lekker ouwehoeren over niks, flauwe humor, bietje bakkussen. Ja, dat vind ik mooi.

Laten we eerlijk zijn corso is niet altijd rozengeur en manen schijn. Er zitten echt wel avonden of dagen bij dat het even niet lukt. Dat dingen die je in je kop hebt toch net anders uit pakken dan gepland. Natuurlijk wordt er dan ook wel eens gebakkust. Zelfs avonden dat je soms denkt, was ik maar thuis gebleven. Alleen ik ken mezelf. Zo’n avondje thuis zijn, of laat ik het anders zeggen, een avondje geen tent dat is ook zo verdomde moeilijk. Eigenlijk wilde niks missen, gewoon er bij zijn. Mee maken, bouwen, lachen, buurten en ja ook dat bakkussen wilde dan niet missen. Maar van de andere kant, het is ook maar goed dat je niet alle avonden in de tent bent. Er zijn meer (leuke) dingen in het leven. En dat merk je toch ook goed als het corso weer voor bij is.

Zojuist nog eens door een serie foto’s geklikt, de laatste foto’s van onder andere Corsomaandag en dinsdag met het afbreken bekeken en geselecteerd. Dan kom ik maar tot 1 conclusie. Het was een super corsoweekend. Wat wil je met dat geweldige weer. Eindelijk zou je bijna zeggen! Buiten het weer hebben we ook nog eens een lekker ‘prikweekend’ (een niet corsobouwer interpreteert dit waarschijnlijk anders :D) gehad. Donderdagavond hadden we al de eerste bloemen van het eigen dahliaveld en dit jaar hebben we ook op donderdag al de eerste bloemen op de wagen geprikt (onder het mom “ze kunnen er maar vast op zitten”), vrijdagmiddag om 16.00u een nieuwe lichting. De tent zeilen bleven nog lang open. Een heerlijke zomerse avond. Op vrijdag om 00.00 gestopt. Nog één klots en voor de verandering een keer niet met een flinke club de vrijdagnacht door. Nee, gewoon naar bedje. Wat uurtjes slapen en de volgende morgen om 07.00u naar de tent. Op tijd om een goede start te maken met het prikontbijt. De tafels waren zowel met eten als met ‘prikkers’ goed gevuld. De hele zaterdag hadden we een prima opkomst in de tent. Andere jaren was de zaterdagochtend slap, logisch natuurlijk als je de nacht hebt doorgeprikt. Nu vanaf het eerste uur een fitte groep.

Ook op zaterdag zeer zomerse temperaturen. Dus op tijd de zeilen voor en achter gehesen. Af en toe een briesje door de tent. Een gezellig sfeertje, muziekje op de achtergrond, de barploeg die alles op orde had. Kaartverkoop die zelfs buiten plaats vond en waar ook nog pannenkoeken te koop waren. Elke euro is er weer één!

Wat zo’n corsoweekend ook zo mooi maakt is het weerzien van vele mensen (buurtbewoners, kennissen, familie van familie, vrienden van bouwers etc). Zonder elkaar te spreken weet je gewoon dat ze er weer zullen zijn. Het is toch aan een buitenstaander niet uit te leggen dat mensen uit bijvoorbeeld de buurt van Leiden het hele corsoweekend er bij zijn, dat een ritje vanuit Alphen aan de Rijn geen probleem is. En dat zelfs, ja zelfs mensen vanuit Amerika (de Verenigde Staten van) naar Valkenswaard toe komen. Dit betrof dan wel twee bouwers, Stobbie en Sandra. Voor 2 jaar zijn zij naar de andere kant van de oceaan gegaan. Het werk bood deze kans. Sinds een jaar hebben zij het goed naar de zin, maar het corso missen ze toch wel. Dat je dan vakantie neemt om het corso mee te maken, dat is pas passie voor je hobby. Een week geleden zijn ze weer terug naar Amerika gegaan. Volgend jaar staat de 2e zondag in september weer in de agenda. Ze zullen er alles aan doen om er weer bij te zijn. Dit soort dingen maakt het corso mooi, misschien wel uniek, maar bovenal een mooie hobby met een hechte vriendengroep. De corsobouwers van de Hazestraat zien wij (natuurlijk mag mijn vriendin Marieke niet ontbreken!) als een vriendengroep.

Een vriendengroep die een mooi corsoweekend heeft gehad. Een mooie optocht. Schitterend weer hebben gehad, rijen toeschouwers hebben gezien. Genoten hebben van een mooie wagen. Prima dat we 5e zijn geworden. Natuurlijk hoop je op meer. Maar is het absoluut prima zo. We hebben op zondag en maandag lekker gefeest. Mooi om te zien dat we een mooi corso hadden en dat is ook door de jury zo beoordeeld. En dan ga ik puur af op de prijsverdeling. Diverse buurtschappen gingen met een tevreden gevoel naar huis. Oprechte felicitaties naar de winnaars!

Tevreden keerden ook velen in de avond van Corsomaandag weer huiswaarts. Ik kan je vertellen daar zaten weinig nuchtere bouwers tussen. En dat hoeft ook niet na zo veel arbeid, dan mag er gefeest worden. Wat dan ook echt corso is, is op dinsdagochtend er gewoon staan met 25 man. Kleine oogjes, hier en daar een kater, maar wel uit je bed gekomen om de wagen af te breken. Er zijn echt wel leukere dingen te verzinnen dan de hele dag slopen, maar een klus die wel moet gebeuren. Een klus die er voor zorgt dat de cirkel weer rond is. Het onderstel staat weer in Borkel. Klaar om de winter in te gaan, maar bovenal klaar om volgend jaar weer de basis te vormen van een nieuwe corsowagen. De tijd kennende zal deze wel weer voorbij vliegen, dus voor we het weten hebben we weer ijzer in ons handen, gaan de messen weer als boter door karton en vliegen de plakspetters weer in de rondte.

Voor het zo ver is kunnen we eerst nog onze hersens breken over een nieuw ontwerp. In november is het weer D-Day. Dan meer info over het nieuwe thema. Tot die tijd nog voldoende leuke activiteiten binnen de club. Volgende week zaterdag dan hebben we weer ons jaarlijkse jeu de boules avond. Een goede reden om elkaar weer te zien en dan hebben we de 4e vrijdag in oktober nog als de stichting weer haar jaarlijks feest geeft. Beide data staan in de agenda. Ik zal er zijn. Al is het maar om even bij te buurten, samen terug te kijken en bovenal vooruit te kijken. Vooruit kijken naar een nieuw bouwseizoen. De eerste plannen zijn al weer gemaakt. Helemaal geen corso is toch ook wel lastig. Ook in deze rustige tijden kunnen we ons prima vermaken. Uiteraard niet in de hoogste versnelling, deze bewaren we weer voor volgend jaar juli. Van de ene kant ver weg, maar ook snel weer zo dichtbij. Een mooie hobby, een schôn clubke mensen. En in de loop der jaren zeker vrienden geworden.

Aan iedereen (die dit nog leest) bedankt, een vast bedankje voor onze sponsoren, de buurtbewoners. Zonder jullie steun maken we niets. Hebben we geen hobby. Stiekem reken ik ook volgend jaar weer op jullie bijdrage en steun. Alle Hazen bedankt en tot snel.

Een speciaal dankje aan mijn schatje Marieke. Blij dat ze corso ook zo leuk vindt, ook actief is binnen de club. Haar eigen ding doet. Samen bouwen is schôn. Heb het zeker getroffen. Het was lastig geweest als ze niks om het corso zou geven, dan hadden we elkaar weinig gezien. Nu troffen we elkaar naast het klussen nog regelmatig in de tent in plaats van alleen aan de keukentafel. Op dit moment kunnen we samen genieten van ons nieuwe huis. Ge wit wel, er zijn meer leuke dingen naast het corso!

 

Bovenal blijft het mooi leven!

Vino

Buurtschap Hazestraat
Bloemencorso Valkenswaard
www.twitter.com/hazestraat  (meld je aan!) 

Volg ook bloemencorso Valkenswaard www.twitter.com/BC_Valkenswaard